MAGDALENKA 1942

W nocy z 27 na 28 maja 1942 roku w Lesie Magdaleńskim doszło do mordu 224 Polek i Polaków, dokonanego przez niemieckiego okupanta. Dla Gminy Lesznowola Miejsce Straceń stało się najważniejszym Miejscem Pamięci na jej terenie. Corocznie, w dniu tej straszliwej zbrodni, przy upamiętniającym ją pomniku, odbywają się uroczystości z udziałem Rodzin Pomordowanych.

26 maja 1942 roku
Dwaj oficerowie niemieckiej służby bezpieczeństwa - Sicherheitsdienst des Reichsführers SS - dokonali w lesie magdaleńskim oględzin terenu. Leśnikom polskim powiedziano, że teren będzie niedostępny ze względu na przewidziane ćwiczenia wojskowe. Obowiązywał zakaz wstępu do lasu.
 
27 maja 1942 roku
Pod pozorem manewrów wojskowych wykopano trzy podłużne doły: 13,4 na 3 metra; 5,7 na 3,3 metra i 6 na 3,1 metra. 
Tego samego dnia na Pawiaku sporządzono listę skazańców.
Wieczorem rozpoczęło się formowanie transportu. Więźniom nie wolno było zabrać ze sobą żadnych prywatnych rzeczy, przez co większość z nich zorientowała się, że wyrusza w swoją ostatnią drogę.

28 maja 1942 roku
Od godziny 3:00 do godziny 14:00 mieszkańcy Magdalenki, Lesznowoli i Łaz słyszeli odgłosy strzałów, dobiegające z lasu.
Zginęły 224 osoby – kobiety i mężczyźni, oficerowie, działacze społeczni i polityczni, komuniści, socjaliści, chadecy i narodowcy, przedstawiciele wielu różnych zawodów.
Ludzi tych łączyło jedno – byli Polkami i Polakami.

1–8 lipca 1946 roku
Przeprowadzono prace ekshumacyjne, w obecności przedstawicieli Polskiego Czerwonego Krzyża i Głównej Komisji Badania Zbrodni Niemieckich w Polsce, z udziałem profesora Wiktora Grzywo-Dąbrowskiego (lekarza medycyny sądowej) i rodzin zamordowanych. Łącznie ustalono tożsamość ok. 200 ofiar egzekucji w Lesie Sękocińskim. Po zakończeniu ekshumacji ciała zamordowanych pochowano na cmentarzu parafii w Magdalence.