Urodzony 02.1889, syn Ryszarda i Władysławy z d. Waręskiej, lekarz rejonowy Dyrekcji Kolei w Warszawie, kapitan Wojska Polskiego, powstaniec śląski. Aresztowany 24.03.1942 r. Uczęszczał do V Gimnazjum im. gen. Chrzanowskiego w Warszawie, gdzie w 1908 otrzymał świadectwo dojrzałości. W 1910 wstąpił na Wydział Lekarski Uniwersytetu św. Włodzimierza w Kijowie, dyplom uzyskał w 1916. Od maja 1916 do jesieni 1917 był w wojsku rosyjskim, awansował do stopnia kapitana. W latach 1917-1919 mieszkał w Kijowie i należał wówczas do PPS. W jego mieszkaniu była składnica broni. W listopadzie 1919 powrócił do kraju. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, w 1920 wyjechał na front jako komendant Szpitala Czołowego nr. 207 P.C.K. w Zawierciu. W maju t.r. odbył odwrót z czołówką sanitarną VIII Dywizji. Od października 1920 był referentem szpitalnictwa Zarządu Głównego PCK. W maju 1921 wyjechał z Warszawy na Śląsk jako komendant Szpitala PCK nr. 2 w Sosnowcu dla III Powstania Górnośląskiego, był tam do 3. 12.1922. W latach 1923-1934 był lekarzem rejonowym Ubezpieczalni Społecznej w Warszawie oraz lekarzem rejonowym PKP. Był przewodniczącym Wydziału Lekarskiego Zarządu Głównego PCK. W 1938 pracował jako lekarz internista w Ośrodku Zdrowia Fabryki Karabinów w Warszawie. W styczniu 1942 wypełnił ankietę Izby Lekarskiej Warszawsko-Białostockiej. Aresztowany przez Niemców 15.04. 1942 (Z. Śliwicki podaje datę 24.03.1942). W nocy z 27/28 maja 1942 r. rozstrzelany w Lesie Sękocińskim koło Magdalenki.

Ożenił się z Eufrozyną Korpaszko, z którą miał dwoje dzieci: syna Leszka, również więźnia Pawiaka oraz córkę Krystynę.

Źródło:

Kartoteka Muzeum Więzienia Pawiak; ZG PCK; AGK, kartoteka aresztowanych i zamordowanych lekarzy; Z. Śliwicki, Meldunek z Pawiaka, Warszawa 1974, s. 229.